عدالتخانه - گروه تحلیل سیاسی
علی رضا کمیلی

ارگان حزب كارگزاران چندي است زيركانه، به بر هم زدن ميان بدنه حزب الله اقدام كرده و در انعكاس برخي مطالب مانند مصاحبه همسر محترم شهيد باكري و... نشان داد كه از هر ابزاري براي سوء استفاده سياسي خود بهره مي برد. 

اين روزنامه، در يادداشتي پر از كنايه(!) از نامه ارزشمند استاد محترم دكتر عماد افروغ به موسويان براي پس گرفتن شكايتش از مدير مسوول سايت عدالتخانه، سوء استفاده سياسي کرده و برخي نيز در اين سو بازي سياسي خود را پيش برده اند و اساسا با تغيير موضوع قصد دارند دكتر افروغ را متهم سازند و ميان بدنه دلسوزان نظام تفرقه ايجاد نمايند! 

عجبا از فضاي اخلاقي حاكم بر سياسيون ما! 

حقير از ابتداي طرح مساله اتهام جاسوسي هسته اي به موسويان، گر چه دل پري از مسامحه ها و واداده گي هاي تيم هسته اي كه ايشان نيز يكي از اعضايش بود داشتم و معتقد بودم اينان مي توانند تخلفاتي نيز داشته باشند، اما بر اين باور بودم كه بايد ادله اين اتهام هم طرح شود و آن را يك مساله مبهم مي ديدم كه بستر سوء استفاده سياسي نيز در آن مهيا بود و لذا در تجمع دوستان هم شركت نكردم. هر چند از همان ابتدا، معترضين به مساله هم همگي يكدست نبودند و مثلا دانشجويان عدالتخواه خواستار بررسي مساله و شفاف سازي آن بودند، چنانچه همچنان خيلي ها بر سر آن موضع باقي مانده اند. 

اينكه در سطح رياست جمهوري اتهامي مطرح بشود و وزير اطلاعات هم وقتي كار بالا مي گيرد به حمايت برخيزد، ولي توان آن را نداشته باشند كه آن را اثبات كنند تا حداقل از به دادگاه رفتن حاميان خود - مانند مديرمسوول روزنامه ايران و...- جلوگيري نمايند را چه بايد كرد؟ آيا بايد به هر زوري آن را توجيه كرد تا رقيب سياسي در جايگاه متهم بماند؟ راستي معناي «و لايجرمنكم شنئان قوم علي ان لا تعدلوا» چيست؟ 

آيا قرار داشتن بر موضع نقد جدي روند عملكرد تيم هسته اي سابق و همچنين ماندن بر سر درخواست بررسي مساله اتهام جاسوسي و شفاف سازي آن موضعي غلط است و الزاما بايد به دليل تفاوت حزبي و ايدئولوژيك هر گونه تهمتي را به طرف مقابل بزنيم؟ و از اينها گذشته اگر استادي در اين فضاي حاكميت مصلحت انديشي و عقل ابزاري و رنگ باختن اخلاق سياسي، با پافشاري بر موضع مذكور، خواستار حمايت از يك جوان دانشجو بشود امري قبيح رخ داده است؟ راستي ملاك هاي ديني اين حضرات كجاست؟ چرا كه ما از ادله سياسي رايج مطلعيم! 

كسي مي تواند بگويد در ميان طيف مخالفين دولت نهم و طرفداران مدل هاي سرمايه داري، آيا كسي هست كه نقدهاي برنده و تند دكتر افروغ در سالهاي حاكميت آن تفكر را نچشيده باشد؟ مي دانيم كه مواضع تند ايشان عليه جريان حامي "دول بازسازي و نوسازي"، از آنجا كه خواستگاهي ايدئولوژيك داشت، تغييري نكرد و همواره پابرجاست، حال بر اساس كدام مبناي ديني عده اي به خود حق مي دهند تا ايشان را به همراهي با كارگزاراني ها متهم كنند و بازي اصلي را به ميداني ديگر ببرند كه به زعم نفس حقيرشان سودي سياسي برايشان دارد!؟ 

در مجموع امروز خيلي ها دارند امتحان پس مي دهند و متاسفانه خيلي ها رفوزه اين ميدان اند و چه خوب ياد آن كلام گوهربار مولا مي اندازندمان كه: «في تقلب الاحوال علم جواهر الرجال» تاريخ قضاوت كرده و خواهد كرد كه چه كساني بر مواضع و مباني خويش پايدار ماندند و چه كساني رنگ عوض كردند هر چند خودشان باور نمي كردند!

.