اشاره: چندی پیش، باراک اوباما، رئیس جمهور جدید آمریکا در سخنانی به درگیری های اخیر در غزه اشاره کرد. وی در این سخنان حق دفاع اسرائیل از خود را به رسمیت شناخت و از اعراب خواست که به سوی عادی سازی روابط با اسرائیل گام بردارند. او در این سخنان از همه چیز صحبت کرده است به جز آنچه که نوام چامسکی در اینجا در باب آن سخن گفته است.*

موضع اوباما در باب مساله غزه تقریبا شبیه آن چیزی است که بوش می گوید. او ادعا می کند که هر دموکراسی حق دفاع از خویشتن را دارد، این حرف درستی است. اما در استدلال او یک شکاف وجود دارد. دموکراسی ها حق دفاع از خود را دارند اما نه اینکه این کار را با توسل به زور انجام دهند. 

اگر این گونه باشد ما باید بپذیریم که ارتش انگستان در مستعمراتش در آمریکا به سال 1776 در حال استفاده از حق خود مبنی بر دفاع در برابر ترور ارتش جرج واشینگتن بود. اما ما این را نمی پذیریم به این خاطر که می گوییم انگستان حق حضور در آمریکا را نداشت. انگستان می بایست از خودش دفاع می کرد، منتها این کار را می بایست با ترک کردن آمریکا انجام می داد. 

در مورد قضیه اسرائیل هم داستان از همین قرار است. اسرائیل می تواند به دو معنا از خودش دفاع کند. در معنای محدود تر اسرائیل می توانست با عمل کردن به آتش بس پیشنهادی حماس این کار را انجام دهد. و در معنای وسیع تر ( که این راه حل کاملا از سخنان اوباما غایب بود) اسرائیل می تواند با پایان بخشیدن به جنایاتش این کار را انجام دهد. اسرائیل نه تنها در غزه بلکه در کرانه باختری هم جنایات زیادی را انجام داده است. اگر اسرائیل به این جنایات پایان دهد، مقاومت در مقابل آنها نیز پایان می یابد. 

اعمال اسرائیل همگی در راستای نقض قوانین بین المللی قرار دارند و اسرائیل این را می داند. آنها می خواهند به این اعمال ادامه دهند بدون اینکه با هیچ اعتراضی مواجه شوند. این نکته در سخنان اوباما کاملا آشکار بود. او در مورد قدم های سازنده به سوی صلح صحبت کرد. او بحث عادی سازی روابط را پیش کشید. او حتی از راه حل "دو دولت" هم سخن گفت اما در مورد مساله اصلی سکوت کرد: او در مورد حمایت آمریکا از اعمال جنایتکارانه اسرائیل در غزه و کرانه باختری هیچ نگفت. 

در نتیجه حرف اوباما این است که اسرائیل می بایست با توسل به زور از خودش دفاع کند، اگر چه راه حل های غیر خشونت آمیز در دسترس باشند. او از اینکه اعراب می بایست روابط شان را با اسرائیل عادی سازی کنند صحبت کرد، اما خیلی محتاطانه از صحبت در مورد اسرائیل، یعنی اسرائیل و آمریکا، در زمینه پیوستن به اجماع بین المللی در مورد صلح و راه حل "دو دولت" خودداری کرد. 

در مورد کشتار غیر نظامیان در غزه باید بگویم که این اساسا سیاست اسرائیل است. من این جمله را از یکی از مقامات آنها در سی سال پیش نقل می کنم. "سیاست ما حمله به غیر نظامیان است... ما برای این کار دلیل خوبی داریم، و آن اینکه اگر ما به غیر نظامیان حمله کنیم و به اندازه کافی رنج ایجاد کنیم، این باعث می شود که آنها[غیر نظامیان] برای پایان دادن به ستیزه جویی ها فشار بیاورند". در واقع منظور او فشار برای پایان بخشیدن به مقاومت در برابر تصرف سرزمین های اشغالی است. 

همانطور که می دانید اوباما عملا چنین حرف هایی نزده است، اما منظور او به چنین سخنانی نزدیک است. سکوت او در مورد تصرف سرزمین های اشغالی و نابودسازی هر گونه استقلال معنی دار فلسطینیان، همین مساله را به ذهن متبادر می کند. 

در مورد آتش بس یک طرفه اسرائیل همزمان با مراسم سوگند ریاست جمهوری باید گفت که این جزئی از زمان بندی اسرائیل بود. اوباما با مستمسک قرار دادن این اصل که در آمریکا "فقط یک رئیس جمهور وجود دارد" از اظهار نظر در مورد جنایات اسرائیل خودداری کرد. اما در زمان مراسم سوگند او دیگر رئیس جمهور آمریکا شده بود. از این رو اسرائیل برای اینکه اوباما مجبور نشود در مراسم سوگند صحبتی هم در مورد جنایات بکند، نیروهایش از غزه بیرون کشید. 


------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
* این مطلب به نقل از سایت کلمه در عدالتخانه منتشر شده است.